tsou.me.pa

2012-01-21T22:22:00.004+02:00

Από_Πυρα Αυτονομίας.

Mέσα στη μαύρη τρύπα ζούσαν κάποτε πολλές και διάφορες κόκκινες βούλες. Αυτές οι βούλες ήταν μικρές, αδέξιες και ψυχρές. Δεν ήξεραν τι σημαίνει "πες κάτι" ή "δώσε μου τη χτένα" ή "πόσα απίδια βάνει ο σάκος" (να, όπως και γω δεν ξέρω τώρα πώς γράφεται ο σάκος με ένα "κ" ή με δύο). Φυσικά δεν υπήρχε κανένας λόγος να τα γνωρίζουν όλα αυτά, αφού δε μιλούσαν, δεν είχαν μαλλιά, ούτε και είχαν ανάγκη υγιεινής διατροφής, δεν έτρωγαν, γιατί να κουβαλάνε τζάμπα σάκους με απίδια?

Αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση ήταν πώς κάποιες βούλες ήταν τσουπωτές και ολοστρόγγυλες, ενώ κάποιες άλλες ήταν λεπτοκαμωμένες και ντελικάτες.

Οι κόκκινές βούλες λοιπόν, επέπλεαν μέσα στο χάος της μαύρης τρύπας

και περνούσαν το χρόνο τους βουτώντας όσο πιο βαθιά μπορούσαν στο κενό και μετά ξαναγύριζαν στη θέση τους, στρογγυλοκάθονταν (οι ολοστρόγγυλες- τσουπωτές ως επι το πλείστον) και περίμεναν πότε θα τους ξαναρθει η όρεξη να ξαναβουτήξουν (στο κενό). Δηλαδή, δεν είχαν καμία σχέση με μένα που ποτέ δεν περιμένω να μου ρθει η όρεξη για να φάω γαριδάκια. Πηγαίνω κατευθείαν στο ντουλάπι και τα τρώω.

Τέλοσπάντων. Αυτές οι βούλες, κατ' εμέ, ήταν αφόρητα βαριεστημένες και στριμμένες.

Και γι αυτό η μαύρη τρύπα έκανε πολύ καλά και τις κατάπιε.

Αυτά.

2012-01-08T20:36:00.001+02:00

Απολογία.

Σε έχω χορτάσει απο_λογια. τη μια με γαλήνη, την άλλη με έξαψη
και είναι τόσο κενά, όσο κι αυτό εδώ το post.
Φταίνε τα μαξιλάρια που καταπίνουν ύπουλα τα πράγματα

και ξαφνικά τα χάνω.

Κι όταν χάνεις, δεν είναι καλό. ανεβαίνουν οι παλμοί & λέξεις στροβιλίζονται στο κεφάλι σου.
Εσύ δεν ξέρεις απ αυτά. εσύ λες "όχι" και δεν χωράς απο_λογια.
Τα χέρια σου όμως, δε λένε ό,τι η αυστηρή φωνή σου.

Το σκηνικό είχε μια κουζίνα, με γεύση ρόκα, μαρούλι, λάδι, ξύδι και λεμόνι.
Πιάτα στιβαγμένα σε έναν τόσο κοντό και δύστροπο νεροχύτη.
Μετά με πεταξα στα σκουπίδια σαν το κατακάθι του καφέ.
Αλλιώς θα βούλωνα τη σκέψη σου.

Ας στοχεύσουμε στο μυαλό. χάρτη έχεις να το εντοπίσουμε?
Γιατί είναι πραγματικά ουτοπικός στόχος. Στρέψε το όπλο στη γνώση, την πίστη, την κουκούλα, την ημιμάθεια, τα χέρια που μου φώναζαν παλιά "μη".

Άσε κάτω την πέτρα δεν ωφελεί. Αυτό το σκότωμα θέλει επαφή. Θέλει εσένα.
Και είναι κρίμα να πεθάνεις σε έναν "νωρίς το βράδυ ύπνο" ενώ έξω σε περιμένει η θάλασσα.

Είσαι στη θάλασσα, χωρίς εσένα.
Γιατί εσύ είσαι κοινωνικός πληθυντικός. γιατί για σένα ο κόσμος έχει ήχους, φωνές,
αναταραχές και καθόλου Άννες "μη" δίσεκτες.

Έχω μια μέρα παραπάνω απ τον καθένα. και έναν διχασμένο εαυτό παραπάνω απ όλους.

Δε θέλεις να ξέρεις.
Σε ζηλεύω που δεν ξέρεις.

Γιατί τα βιβλία του γυμνασίου δε θα σου πουν ποτέ πόσο σημαντικό είναι να μην πληρώνεις
το χαράτσι στον εγκέ_φαλλο. επιλεγμένη Αγάπη μου.

Τέλος για σήμερα.

2011-05-14T14:26:00.007+03:00

Το κράνος και ο έρωτας.

Το Κράνος.

Προστατευτικό κάλυμμα του κεφαλιού με σκληρό περίβλημα.
Αξεσουάρ μηχανής, συχνά τοποθετημένο στον αγκώνα,
ή αλλιώς λαθραία ένδειξη αγάπης.
Δεν φόρεσα ποτέ το κράνος σου, μόνο κάποτε το άρπαξα- και τέλος.
Όμως τα κράνη δεν αρπάζονται, αυτό το κάνουν μόνο οι Ελένες, οι ωραίες Ελένες.

Και ο έρωτας.

Τέχνη, όπως και αυτή των Νίντζα.
Το σώμα λέει"φτιάχνει με τη δική του ατομική εμφάνιση, μυϊκή και σκελετική κατασκευή (διάπλαση), ένα μοναδικό άτομο".Όπως φτιάχνει και το μυαλό των ανθρώπων μοναδικά άτομα (που τελικά δεν τα είδε κανείς παρα μόνο το ίδιο). Η τέχνη της παραπλάνησης όπως και αυτή της "μη στάσης".

ΥΓ. Έρωτας, είναι αυτό, που θέλω να βγάλω όλη την ψυχή μου πάνω σου και μετά να μην ξέρω τι να σε κάνω;

2011-04-25T19:43:00.004+03:00

Όλα είναι στη θέση τους.
Για λίγο ακόμη τουλάχιστον.
Μια αρρώστια λειτουργεί σαν απο μηχανής θεός.
Ένας ψυχαναγκασμός λειτουργεί σα μηχανή απώθησης.
Ζω μηχανικά και όταν το λέω μου απαντάν απλά: και ποιος δε ζει?
Άρα να μην το ξαναπω. Το ξέρεις ήδη.
Πάντως και η καρδιά μου είναι στη θέση της.
Αφού όλα είναι εδώ, προβληματικά και αβίαστα.
Μικρά θαύματα, με αυτά που γελάς.

2011-04-20T23:15:00.003+03:00

"To Έλα & το Αντίο Σου ζητούσα στη ζωή μου Πάνω απ' ΟΛΑ"

29 Απρίληδες, τους ζήσαμε μαζί μαμά...
Και τώρα? Κάτι κάνουμε χωρίς βαρβάρους.

2011-04-14T00:49:00.008+03:00

Συ-Μένεις-(κάτι)-Για-Μένα

σημαίνω [siméno] : I1. για κτ. που έχει μια συγκεκριμένη έννοια, μια καθορισμένη σημασία 2. για κτ. που εννοιολογικά ταυτίζεται με κτ. άλλο
II. για ορισμένα ηχητικά όργανα με τον ήχο των οποίων αναγγέλλεται κτ|| σε εκφράσεις, για γεγονός ή κατάσταση που προαναγγέλλει κτ. κρίσιμο ή σημαντικό

Εξ ορισμού δε βρίσκω αυτό που θέλω.
Άλλωστε τι σημασία έχει.. να σημαίνει κάποιος κάτι, για κάποιον που δε μένει?
Πόσα από αυτά που ζούμε περιμένουμε να παραμείνουν?
Και έχει κάποιο νόημα το να μένει κάτι?
Μήπως όλα είναι στιγμές? Πυροτεχνήματα που χάνονται μαζί με τη λάμψη τους?
Έχει κάτι διάρκεια?
Υπάρχει κάτι? Κάποιος? Κάπου?
Τη σημασία που έχουν οι άνθρωποι, τη δίνουν εκείνοι σε μας, ή εμείς στην κατάσταση?
Τελικά σημαίνουν κάτι οι ανθρώπινες σχέσεις? Ή εξ αρχής σημαίνει το τελείωμά τους?

##

ΥΓ Καμιά φορά σκέφτομαι πως αυτό το τραγούδι δεν έχει γραφτεί ακόμη.

2008-10-02T21:56:00.013+03:00

Βράδυ στη γωνία

Καταχωνιασμένη εδώ

θεωρώντας πως κανείς δε μπορεί να με βρει -

με την ελπίδα πως μπορεί να με βρει εκείνος.

Υπάρχουν πολλοί εκείνοι.

Νοθρή συλλογή.

Στέκονται όλοι στη σειρά κρατώντας το κλουβί τους στο χέρι. Άλλο έτσι, άλλο αλλιώς, πάντα κλουβί, πάντα για κείνη που "αγαπούν".

Θα με τραβήξω κάμερα να δω αν έχω και γω κλουβί- εκτός απ' αυτό που φοράω στο κεφάλι.

Είναι σα να με πνίγεις με το μαξιλάρι το βράδυ. Δε με αφήνεις να ξεκουραστώ συν τοις άλλοις. Τα άλλα είναι πως θα φας γερή αγκωνιά και θα βρεθείς κάτω απ' το κρεβάτι και δυστυχώς εγω θέλω περισσότερο από 'σένα να μείνεις πάνω. Αλλά δε θα το κάνεις. είναι ολοφάνερο.

"πάντα ζητούσες τα φιλιά που αφήνουνε σημάδι"